verdello

pel

2009-07-01T14:09:00.003+02:00

teño un rexistro perecedeiro. fala o ar.

todo o que viva, todo o que morra, permanece de certo na pel. no meu particular museo de mauthaussen.

pan con mar

2009-06-11T20:24:00.004+02:00

volvo á constancia porque estou triste e repito.

pan con pan.

querer non é unha obriga.

multitude

2009-06-08T10:48:00.003+02:00

Distínguese polo halo que a rodea. Presta atención. É unha pantasma de metal.

borrador universal

2009-05-11T21:53:00.006+02:00

de 'sempre' houbo: unha barreira, un balcón de ferro, unha finestra di fronte

para: non derrubar, non saltar, non axexarme a min mesma.

falaba a sede por min. saía o mar pola túa boca.

PERO nadaches ata esta beira e emerxiches salgado, sabendo a suor, a esta carne de oliva.

quería parapetarme neste punto (.) mirar os barcos, non me bañar.

e como foi? como fixeches subir a marea?

mudar

2009-03-02T23:42:00.004+01:00

la lógica no se alquila.

mira lo que hemos conseguido: un tesoro.

cajas con miles de palabras. cero spam.

quizás mañana, en otro hemisferio,

deshagamos las maletas y pongamos cada cosa en su lugar,

a cada uno en su sitio.

haremos que las paredes resuenen como un

((((instrumento de percusión))))

temporal

2009-02-12T22:57:00.002+01:00

facía tempo que non me permitía pasar por aquí -alí-. foi coma unha excursión valente, improvisada, ao corazón do parque da cidade de salvador de bahía. foi camiñar escoltada polas farc. foi peor que unha colección de discos, que quitarlle o pó á caixa. foi atoparte paseando polas rúas de barcelona. un vendaval.

pingas

2008-12-17T11:25:00.002+01:00

. . .

. . . .

. . .

. . ..

. .

pecha o paraugas, bota a andar, (pensa en agosto)

la solitudine dei numeri primi

2008-12-03T13:36:00.002+01:00

"Nella serie infinita dei numeri naturali, esistono alcuni numeri speciali,

i numeri primi, divisibili solo per se stessi e per uno."

atmosfera protectora

2008-11-22T11:53:00.006+01:00

non se trata dun simple cristal. é unha atmosfera protectora. fóra hai cans, chuvia, ruido, vapor gris, smokers que die younger e tres coches que arrancan en segunda.

do teu lado tes a visión borrosa, as chaves dos coches e maila indecisión.

se atravesas a liña, se rompes o cristal, vas sentir o que sinte a ameixa fóra da cuncha.

in-decisión

2008-09-14T16:19:00.002+02:00

afástate a min, fíreme, estou xeada

"cúrate de mí, amor mío"
alejandra pizarnik

colección de cicatrices

2008-06-05T12:23:00.007+02:00

párase a analizalo todo pero aínda non sabe moi ben como chegou ata ese punto de cruz: aliñado, perpetuo, coma un batallón de infantería.

está tan ben na corda frouxa, saltando dun punto ao outro, lañando as veas do pulso, que para que non continuar a greca.

nunca o dixo en alto pero sempre soubo que nalgún momento chegaría a ser funambulista.

a batalla

2008-04-28T23:52:00.008+02:00

parapétaste detrás de min e convírtome en escudo humano. pénsao ben. a covardía ten ás veces un efecto bumerán.

autorretrato

2008-04-22T00:42:00.004+02:00

-resistindo-

posguerra

2008-04-13T18:55:00.005+02:00

caeume a alma aos pés cando cheguei alí e vin aquilo así, feito cascallo. contáronme que da rabia rompera o cristal cunha pedra roma (das do pai-nai-fillo), roubara as chaves e -lonxe de fuxir inmediatamente- se parou con parsimonia a abrir a pechadura cando xa non tiña sentido, celebrando unha eucaristía. o resto fíxoo o tempo que, sutilemente, traballou na destrucción tinguindo de gris a madeira que dera acubillo á súa verdadeira historia. mirar para alí máis dun segundo era como estar facendo o amor coa morte. lenemente.

ollos que non ven

2008-03-17T18:05:00.003+01:00

axudas á vivenda

2008-03-16T17:43:00.005+01:00

velaí ía, arrandearse naquilo que inventou: a festa infinita das fins de semana. sumando dardos dos de tirar a dar. que ben! canta cousa en tan poucas horas de mentira!

os ollos cegos, as mans atadas, o peito no seu sitio (vivindo de alugueiro). pousas o dedo onde non debes e voltas á cadea. falo do cárcere.

resposta retórica

2008-02-26T20:53:00.003+01:00

xa non é preciso que preguntes.

cando todo era gris escuro:

eu estaba aquí.

cromoterapia

2008-02-11T23:44:00.000+01:00

a foto é un agasallo de ma agasallou
la foto es un regalo de quien me la regaló

pedín un retrato de azul ao lonxe, nun anaquiño de ceu escuro-negro-sen vida. e aplicáchesme unha untura na nora que tí vías virar. cantar as corenta en radios, vinte en diámetros.
así de cor, dun disparo, engaioláchesme o verde enriba dun guindastre vermello.

*****

pedí una fotografía de azul a lo lejos, en un trozo de cielo oscuro-negro sin vida. y me aplicaste una pomada en la noria que tú veías girar. cantar las cuarenta en radios, veinte en diámetros. así de color, de un disparo, enjaulaste el verde desde una grúa roja.

a meta

2008-01-21T23:21:00.000+01:00

non dou chegado. e a sensación é como a de estar no cuarto dun rato, nun curruncho escuro e húmido -pero seco-. bótame unha man.

a distancia

2007-10-31T21:26:00.000+01:00

estás na cama do hotel. o hotel é tipo anos setenta, con lámpadas por todas partes. hai duas camas. na mesiña do medio hai unha radio-espertador que ten os números en verde. pon as 5:51. á túa esquerda hai un sofá onde deixaches a roupa. na outra cama tes papeis e dous libros. pola ventá ves a cidade ao fondo e a zona dos hoteis, máis preto. ves os rótulos do four rouses, do marriott e do hilton. tamén ves como aterran os avións no aeroporto. as sabas son brancas e as mantas dunha cor indescriptible a esas horas da madrugada. o chan é de moqueta. tes unha cafeteira, unha prancha, unha caixa forte e unha televisión grande. escoitas os avións de fondo cando se aproximan.

o resto é silencio

choves

2007-06-20T13:59:00.000+02:00

Cantas cousas se quedaron aí arriba, parapetadas ao revés -nunha chuvia de paraugas de helio- chovendo cara o ceo, nacendo de abaixo. Unha burbulla de gas, un pano de fondo de cristal líquido. Aí están, cabezas erguidas, pel delicada e disfraz de raposo. A ameaza do anzol de prata de 925. Todo extremadamente sensible, moi delicado.

Oes o mar como chove?

cárcere

2007-05-16T11:25:00.000+02:00

dame igual o silencio mentres saiba -e sei- que sigues morrendo de frío.

a pesar da primavera.

sen palabras

2007-03-13T11:40:00.000+01:00

chamáchesme para contarme que fai tempo que non me sentes, que as palabras que non quixen escoitar van xa por outro camiño. tamén a ti, de tan lonxe, te deixei de sentir. hai estradas de verbas nas que o asfalto non calla, cheas de foxos e silencios. e, aínda así, temos que pagar peaxe.

segredo

2007-02-26T19:46:00.000+01:00

poderías deixalo da miña man, agochado nesa caixa de metal que hai quen chama de biscoitos. pero non, sabes que algo tan fino, tan delicado só o podes gardar na illa do mundo, onde non se enche de po, ás escuras. e que non entre sequera unha nota musical.

cambio climático

2007-02-01T21:36:00.000+01:00

logo viñeron os outros. de sal e de azucre, de cara e de cruz. con danzas estranas que nunca antes viran os ollos inertes nin os cheos de vidas. alí el, ermo. ese si, baldío. aquí eu, atlas na man, estudando o mundo.

preme a luz, vístete. ou non, agarda a que pase. espera a escuras cinco minutos.

conciencia

2006-12-28T18:23:00.000+01:00

sempre lle mentes, di a verdade. préñala co que lle dis para que che xeste as palabras, inocentes, a rentes da herba, fillas de puta.
poesías para que o ventre lle fale pola túa boca.

eu non me explico como retén no corpo todo o que ten para golsar.

superficie de contacto

2006-12-01T14:15:00.000+01:00

fame de melocotón con embigo

hab. 111

2006-11-23T21:39:00.000+01:00

durmín coa boca aberta. toda a noite. agardando. así sucesivamente a excepción do atrezzo que muda (segundo o silencio). soño con alguén que me mata (noite de reis) e esperto untada dun sangue que non é meu nin teu nin vermello. no canto de facelo na fiestra, petan o vento e a chuvia na porta do cuarto, por onde deixaches de entrar. trisca a madeira -vai vella-, por iso prefires durmir de hotel, de prestado.

deberías saber:
o teu cuarto está no meu peito.

aviso a navegantes

2006-11-20T17:36:00.000+01:00

non o busques aquí, non o teño escrito

dáme o corpo

2006-10-31T20:24:00.000+01:00

a penitencia durará o que ti determines que debes tensar a corda
namentres tires do cabo do mundo hanche seguir vindo á boca as ondas de todos os mares.
nada garante o contrario.

en canto afrouxes:
escudriñarás entre todas as espigas debullando no gran,
moendo fariña de trigo das searas.
por menos que o intentes, as fotografías licuarán mel, neve, caña de herbas.
baixarás á escollera sen poñerte a salvo dos cristais, expoñendo a lañar o único que te fai libre, ben sabes.
as eivas collerán forma, correralles o sangue por dentro, por fóra vestirán de pel.

poderás mirar,
sen necesidade de teres que usar lentes para ver ao lonxe.

pasos

2006-10-24T14:10:00.000+02:00

miráronse aos pés buscando resposta a aquel andar estraño. dende a última vez que se viran medráralles o cabelo, a intensidade da cor dos ollos e maila cantidade de chaves no peto. tamén lles medrara o amor , a un polo outro e ao outro o propio. aínda así deron en que daba igual o xeito, que o importante era camiñar, saber que os pés os levaran alí, remando, ata aquela illa. mentres conversaban sen pronunciar envolveunos a incerteza do futuro non escrito. se cadra, non albiscarse, fora o mellor sabedores de estar ancorados no seu propio imaxinario. sen necesidade de propostas formais, mirándose cos ollos da alma, deron en comezar a bailar. foi así, a través das pegadas, que lle deron forma e senso a aquel andar estraño.

ver

2006-10-18T21:24:00.000+02:00

sóbrame o abrazo ao mapa dos ceos
agora sento ante os astros, co poder na boca e as pedras na lingua
e non podo mirar aí (ondesempre)
sabendo que o que dis de min vai de fóra cara dentro,
deglutes.
xa nunca nunca e mais aínda

hai quen di que.

e eu penso en cambio.

un pecado por un bico,
xogamos aos días perdidos?

'Moito miras para min,

mira que perdes o tempo'

'Palabra de casamento', Canción popular

RM

2006-10-04T20:45:00.000+02:00

nunca rematarás de entender como che provocou ese tacto de ausencia.
hoxe as verbas non ditas escaváronche na alma cunha broca do 15 de abril
-non mires aí, respira, só é unha eclipse-
da asfixia, cansácheste de beber salgado. perigo. xa non usas glicerina para lavar os ollos.

todo en ti foi imantado

xerais da lingua

2006-08-30T21:11:00.000+02:00

descalzar:

v.t. Saca-lo calzado a [alguén]. ¡Non quererás que te descalce eu!

Tamén v.p. Doíanlle os pés e descalzouse.

ANT. calzar(se).

OBS. Ten dous participios: descalzado e descalzo.

busquei en todos os diccionarios. ningún amosa o verdadeiro significado

bebe

2006-08-28T18:46:00.000+02:00

todo líquido lle produce satisfacción entre a posta e o orto.
ulilo, tocalo, velo. mesmo ouriñalo.
‘é coma un pequeno orgasmo’, afirma,
‘pequeno ao cabo do fin’.

presbicia

2006-08-18T14:22:00.000+02:00

terei que escavar uns sucos (en cantidade indeterminada).

non sei aínda se a alguén ou nalgures pero comezarei polos ollos. véxoo claro.

extraerei todo o humor vítreo e nos ocos que queden, plantar fabas.

se-me canso, se-me miras (bis: se-me miras), se-me. tes úteros na mirada. o importante é rexenerar.

porque así me sinto:

2006-08-17T21:47:00.000+02:00

tal día coma hoxe, volvo

piedade

2006-05-24T21:32:00.000+02:00

bícao en barro.

méteo no forno.

conxélao

M

2006-05-18T21:40:00.000+02:00

dende que decidín medrarche no peito (e ti a min no caderno)
mido tódalas distancias cun metro de moscú

[nada máis lonxe que a realidade]

ao axexo

2006-04-10T21:10:00.000+02:00

para que a min o osíxeno me pase polo peito preciso pensarte mirándome ao espello, fotografando o baleiro que deixo mentres o can vixía se alguén anda ao axexo dende o ollo da pechadura da porta deste vello armario do faiado. se o animal bota fóra a lingua acaríñalo coa miña man esquerda e coa túa dereita mantés o obxectivo fixo. o teu ollo atravesa o visor.

se me xuras que disparas, reencárnome para que me vexas.

daedalo

2006-04-04T16:15:00.000+02:00

armei este ascensor para ti,

que estás sempre cos pés na terra

incluso cando viaxas en avión.

tómame da á. voa comigo.

así na terra

2006-04-03T14:10:00.000+02:00

coma no ceo, aló arriba semellaba que só estaba permitido pensar nos demais. a memoria, dende alí, dirixíase sempre ao mesmo punto: abaixo. ninguén viaxaba só, ao seu abeiro acompañábaos unha ausencia. cadaquén, de introspección. as palabras non saían, non podían ser artelladas e, sen embargo, fíxate ti, naquela ascención aos ceos non medraba o silencio. esfarelábase...

elle

2006-03-29T21:36:00.000+02:00

anoitece unha maña de decembro e bota polas contras para acentuar o escuro. é un sábado de inverno dun ano que comeza por dousmil. mergullada no sal e o aceite de oliva virxe oe unha voz que lle berra dende a cociña:

-fágoche de vivir?

cos beizos duros do medo sentencia que lle pasou a fame

...abarcas...

2006-03-24T22:06:00.000+01:00

quixera saber quen che expediu a licenza para pescar en radas do meu pensamento

só iso

ao mando

2006-03-21T21:08:00.000+01:00

por fin podo pousar a man, pensar na túa liscando do peto. podo mirarme por enriba do ombro, reflectirte tres-veces-tres e tocarche algunha canción no cabelo. podo poñer unha saia e provocar que me provoques e nos estrelemos. son quen xa de ir canda ti, en paralelo.

bico o vento, xiro o ceo, viro o rumbo.

e, cando por fin podo facer todo isto, vou e marcho.

'tu mano, eternamente, tu mano'

yolanda. pablo milanés

ves dalí

2006-03-15T20:23:00.000+01:00

se ti me dis que me deixas eu regáloche un post vermello e un soño.

eis:

-'ese' cadro de dalí
-unha catedral na praia

porque ti me dixeches que ese lugar existe e eu sei que alí podemos vernos a cambio de pechar os ollos.

(cando alguén se vai lonxe da terra, adoita

atacalo unha doenza chamada ‘síndrome do noroeste’.

se che da, que che receiten retorno)

reflexións sobre os dous

2006-03-09T21:31:00.000+01:00

odio facer nada. especialmente sen ti

meteogalicia

2006-03-07T20:52:00.000+01:00

e despois de que chovera durante varios días, ao seguinte de todos, de mañá,

sorprendeuna un estrano arco da vella monocolor ante o que non foi capaz de conter as bágoas

nós-outros

2006-02-21T21:19:00.000+01:00

unxístesvos de aloumiños ate que non destes para máis. respiráchedes co alento do alento. co arco do iris dos ollos do outro. espíchedes os corpos, vestíchedes a noite do temporal. non houbo máis sons que os netos de ámbalas gorxas.

zume de laranxa na sen...

améndoas no ventre...

soia no embigo...

confesións amalgamadas...

sorrisos ao atravesar a ponte que leva ata a barca (aínda que xa non che penduren as nubes do pelo)

dicirlle a quen anda na sombra:

2006-02-20T15:59:00.000+01:00

que non traballe tanto, non chore, viva, que miañe

azofrando nas cereixas

2006-02-16T12:33:00.000+01:00

comezamos aos poucos a xuntar das risas para as choras e cando nos quixemos dar conta pasábamos dos dous quilos de cereixas. por descarte tiramos fóra as máis verdes. mal feito, porque aínda é hoxe o día en que non deixamos de azofrar nelas.

Soño coa primeira cereixa do verán.

Doulla e ela lévaa á boca, mírame con ollos cálidos, de pecado, mentres fai súa a carne. De repente, bícame e devólvema coa lingua.

E eu que marcho tocado para sempre, o óso da cereixa todo o día rolando no teclado dos dentes como unha nota musical silvestre.

Manuel Rivas, Que me queres, amor?

resumo:

2006-02-15T19:20:00.000+01:00

enchíasme os ollos de mundo... eras XIGANTE.

abrinos e vino cos meus. mentías.

e eu non tiro a primeira pedra

2006-02-13T19:47:00.000+01:00

porque non estou exenta nin libre de pecado. pero ti cando me ollas dende este húmido espazo no que te invento, varres coas pestanas a terra seca que me cobre as pálpebras. prantas mapoulas entre as pedras. deixas que agrome o eu en ti, o binomio que retroalimento cando fago ouvear aos cans.

de cara ao entroido

2006-02-09T16:42:00.000+01:00

¿vas vir ¿verme? ou bolboreta?

cadeas

2006-01-31T20:11:00.000+01:00

'ninguén é libre, incluso os paxaros viven encadeados ao ceo'

bob dylan

quen ben me quere e a quen ben quero lincoume a este xogo e a quen ben che quere e a quen ben queres (ademais de que te faga chorar) hai que lle facer caso. iso si, estou en contra das cadeas (a isto prefiro chamarlle convite) así que non penso encadear a ninguén, quen guste de expresar as súas teimas, que asubíe. aí van, para quen queira saber, cinco teimas-defectos-vicios:

1. facer listas interminables (nunca mellor dito porque nunca as remato...) de tarefas pendentes, de cousas por facer.
2. acender e apagar a luz sempre tres veces.
3. deixar para mañá o que podo facer hoxe...
4. tocar algo coa extremidade oposta coa que acabo de tocar algo para que a outra non quede 'descompensada'...
5. perder a vista nun punto: miro algo pero en realidade estou vendo algo moi distinto. é unha sensación que me relaxa. moito.

bonus track: ulir sempre o que vou comer e poñer o despertador para, alomenos unha hora antes de me erguer (dándolle ó 'snoozer' cada cinco minutos ata que non teño máis remedio ca erguer o cú da cama)

e así, ata mil...

mildeu

2006-01-25T22:20:00.001+01:00

xa as eirugas escudriñaron por riba de tódolos santos.

xa algunhas esvararon pola xiada, outras apreixaron nas túas teas de araña e, as máis afortunadas, migraron.

xa medraron e caeron as follas dos cadernos, pecharon as caixas de aforros e pudriu a pouca carne de entre a pel e os ósos.

xa pasou o tempo de sementar-segar-sementar-etcétera.

xa viviches, completo, o ciclo do crecemento do millo

excusas de mal pagador

2006-01-23T21:20:00.000+01:00

interpreto que me provocas co que me 'non-dis', pero desta volta non, eu non xogo

a tentación

2006-01-19T22:41:00.000+01:00

é máis vermella ca nunca

a-mar-o-faro

2006-01-17T22:18:00.000+01:00

a escuridade sobrevenche a traizón berrándoche dende o alto que a violentes, a lañes, a deixes sangrando luz... todo é un caos, desorde, mil frontes abertas, milleiros de millóns de astros que non das abarcado nin sequera co obxectivo do ollo de peixe.

o xastre non che deu a feitura do xiro, do as de guía,

ti só queres atar cabos,

apreixar o hálito do mar

ti fuches feita para ser

redeira

le fabuleux destin d'amélie i. c.

2006-01-17T14:37:00.000+01:00

raíña das rías altas e das rías baixas,

futura presidenta da xunta

o desafío

2006-01-16T22:03:00.000+01:00

ata aquí e esta boca é miña dirixindo o exército a embarcar en min. súas pola borda de calquera nao de látex. coma a boca, a pel é miña:

-cúbrete con elas, úntate de balor

agasállame

2006-01-11T21:22:00.000+01:00

hoxe tócame a min

terei un premio se che pinto unha flor?

unica

2006-01-03T22:14:00.000+01:00

Unica Zürn

Untitled, 1961

Ubu Gallery

¿Y si no se mata al caer y la salvan?

Unica Zürn, Primavera Sombría

sen transición

2006-01-02T21:29:00.000+01:00

de súpeto teño tanta présa, tanto que dicir, que contar, tanto que botar fóra que afogo no meu propio vómito

simetrías

2005-12-27T20:33:00.000+01:00

estaba alí. era exactamente igual a ti. o mesmo pelo, a roupa, os xeitos. todo era igual menos a copa, os lentes, as mans. claro, as mans.

quíxenme -achegar-, preguntar, tocar, comprobar se o meu RH segue a ser positivo (+).

non fun quen e despreguei a capa. envolvinme nela. marchei. dei un paseo de cunchas e follas, de madrugada.

cunchas e follas. de madrugada.

censura vermella

2005-12-27T19:55:00.000+01:00

liberdade de expresión. desculpas pola imposición de silencios. abofé que foi fozando e sen pretendelo. e funme dar conta case de casualidade... desculpas

(grazas a todos os que asubiáchedes. non deixedes de facelo)

vaiamos ao gran

2005-12-19T20:57:00.000+01:00

comecemos a peteirarnos

chemineas de fadas

2005-12-12T19:11:00.000+01:00

dende aquí, descubrín os sitios nos que se divide o mundo:

os que xa viches e ós que te quero levar

vías

2005-11-30T14:20:00.000+01:00

Teño tres amigos e unha viaxe en pendente. Comprométome a cousas que non quero cumprir.
Teño tamén un caderno con follas cuadriculadas, tres axendas en branco:
unha de pel, unha de dousmilcinco e outra escolar, das que rematan (in)xusto no mes de setembro.

día internacional contra a violencia de xénero

2005-11-25T21:53:00.000+01:00

incluso...

2005-11-24T21:56:00.000+01:00

... a roupa interior é hoxe morada.

os antollos.

as marcas de nacemento.

aférese

2005-11-18T22:14:00.000+01:00

Nos soños apareces en b/n, nun dos dezaseis novenos dun plasma. Sanguíneo.

'Ti sen cor sobre fondo azul', titularía o cadro.

(unha franxa de arco da vella que feriu de morte algún papaventos)

Non hai apósitos que che paren a hemorraxia. Todo é derramar cor.

E ti en b/n mentres lle das á conciencia uns puntos de sutura.

nenas

2005-10-31T15:52:00.000+01:00

Sinte que está nun corredoiro longo-longo e escuro-escuro que remata ao fondo cunha porta (a de atrás). Non ten máis paxaros na testa ca un corvo na mente. É 'tan negro-tan negro' que non a deixa respirar cando aletea entre as súas vísceras na procura da saída voándolle de lais a lais. Rompe un espello cada sete anos para ir prorrogando a mala sorte. Dende meniña sabe que, para verse, non precisa máis que mirar reflectida a súa propia sombra.

(a foto é un roubo)

preguntas simples

2005-10-28T16:05:00.000+02:00

-se morro, que farías?

-un diamante coa túa cinza

-e se o perdes?

-rico a alguén

verán de dous mil ti

2005-10-24T22:13:00.000+02:00

Dan as seis da túa mañá cando a palma da man coa que non me abrazas marca as horas no eixo do meu espiñazo. Véñenme á túa cabeza retais sen fiar de todos os tipos de xénero: drama, seda, comedia e flanela. Por riba de cada un dos fíos estiro as sabas de liño.

Pasou o verán. Non dan secado.

(préstamo para ilustrar)

loca ella y loco yo

2005-10-24T20:57:00.000+02:00

a ver, quién es ella y quién soy yo?

es decir tú

bueno, nosotros

y él?

vosotros y ellos...

y anda que ellas...

(monólogo de gato)

cor carne

2005-10-21T22:25:00.000+02:00

a min, coma a todos, naceume a alquimia na escola, ao misturar o branco co laranxa na procura da cor codiciada, a primeira que se acababa, aquela que só viña nos estoxos de 24. e de aí para norte...

maioría de 'b'

2005-10-21T22:05:00.000+02:00

TEST

Risca cun 'x':

1. Canto tempo?

a) tempo ningún

b) non pasa

c) meses

2. Cantas veces algún?

a) infindas

b) imposible

c) de cando en cando

3. Por que sucede?

a) o que?

b) non sucede, é

c) sucede ás voltas

4. Como é?

a) xa non é

b) inmenso

c) mingua

5. Quen é?

a) quen?

b) só un

c) un outro máis

6. Que é?

a) nada

b) de laranxa

c) é tona

RESULTADOS:

maioría de 'a': xa pasou
maioría de 'b': aínda
maioría de 'c': déixallo ó tempo

anuncio

2005-10-19T23:59:00.000+02:00

(roubeilla a 'static')

próxima estación: outono

2005-10-14T15:36:00.000+02:00

coloréome. collo un lápis, un pilot, e raio sobre un caderno labanda (si, con b). un banco de estación. compoño esta sinfonía para min, de autocompracencia. coma as cóxegas de se tocar.

así maquillo, si, maquillo, o son das rodas contra os seus raís.

2005-09-21T18:53:00.000+02:00

vermello: adx. 1. Da cor do sangue. Levaba blusa vermella e saia negra. // s.m. 2. A cor vermella. O semáforo en vermello indica que non se pode pasar. s Poñer(se) ou virar(se) vermello. Facer que [a alguén] se lle coloree o rostro ou colorearse o rostro de vergonza. Vírase vermello por calquera cousa. SIN. poñerse colorado, ruborizar(se). u SIN. encarnado, rubio.

2005-09-21T17:07:00.000+02:00

verde: adx. 1. De cor semellante á das follas das árbores ou á da herba. Os lagartos teñen a pel verde. 2. Que aínda ten zume [vexetal]. Esta leña está verde, non vale para queimar. ANT. seco. 3. Que aínda non está cumprido, é dicir, que aínda non se formou de todo e polo tanto aínda non se pode comer [froito]. Gústame colle-las mazás aínda verdes da maceira e comelas. ANT. chegado, maduro. CF. inmaturo. 4. Que aínda lle falta para alcanza-las condicións adecuadas. Ocorréuselle unha idea pero aínda a ten moi verde, debe traballala máis. // s.m. 5. A cor verde. O verde dos teus ollos engaiólame.