la solitudine dei numeri primi

"Nella serie infinita dei numeri naturali, esistono alcuni numeri speciali, 

i numeri primi, divisibili solo per se stessi e per uno."

atmosfera protectora

non se trata dun simple cristal. é unha atmosfera protectora. fóra hai cans, chuvia, ruido, vapor gris, smokers que die younger e tres coches que arrancan en segunda.

do teu lado tes a visión borrosa, as chaves dos coches e maila indecisión.

se atravesas a liña, se rompes o cristal, vas sentir o que sinte a ameixa fóra da cuncha.

in-decisión

afástate a min, fíreme, estou xeada

"cúrate de mí, amor mío"
alejandra pizarnik

colección de cicatrices

párase a analizalo todo pero aínda non sabe moi ben como chegou ata ese punto de cruz: aliñado, perpetuo, coma un batallón de infantería.

está tan ben na corda frouxa, saltando dun punto ao outro, lañando as veas do pulso, que para que non continuar a greca.

nunca o dixo en alto pero sempre soubo que nalgún momento chegaría a ser funambulista.

a batalla

parapétaste detrás de min e convírtome en escudo humano. pénsao ben. a covardía ten ás veces un efecto bumerán.

autorretrato

-resistindo-

posguerra

caeume a alma aos pés cando cheguei alí e vin aquilo así, feito cascallo. contáronme que da rabia rompera o cristal cunha pedra roma (das do pai-nai-fillo), roubara as chaves e -lonxe de fuxir inmediatamente- se parou con parsimonia a abrir a pechadura cando xa non tiña sentido, celebrando unha eucaristía. o resto fíxoo o tempo que, sutilemente, traballou na destrucción tinguindo de gris a madeira que dera acubillo á súa verdadeira historia. mirar para alí máis dun segundo era como estar facendo o amor coa morte. lenemente.

ollos que non ven

axudas á vivenda

velaí ía, arrandearse naquilo que inventou: a festa infinita das fins de semana. sumando dardos dos de tirar a dar. que ben! canta cousa en tan poucas horas de mentira!

os ollos cegos, as mans atadas, o peito no seu sitio (vivindo de alugueiro). pousas o dedo onde non debes e voltas á cadea. falo do cárcere.

resposta retórica

xa non é preciso que preguntes.

cando todo era gris escuro:

eu estaba aquí.

cromoterapia

a foto é un agasallo de ma agasallou
la foto es un regalo de quien me la regaló

pedín un retrato de azul ao lonxe, nun anaquiño de ceu escuro-negro-sen vida. e aplicáchesme unha untura na nora que tí vías virar. cantar as corenta en radios, vinte en diámetros.
así de cor, dun disparo, engaioláchesme o verde enriba dun guindastre vermello.

*****

pedí una fotografía de azul a lo lejos, en un trozo de cielo oscuro-negro sin vida. y me aplicaste una pomada en la noria que tú veías girar. cantar las cuarenta en radios, veinte en diámetros. así de color, de un disparo, enjaulaste el verde desde una grúa roja.

a meta

non dou chegado. e a sensación é como a de estar no cuarto dun rato, nun curruncho escuro e húmido -pero seco-. bótame unha man.

a distancia

estás na cama do hotel. o hotel é tipo anos setenta, con lámpadas por todas partes. hai duas camas. na mesiña do medio hai unha radio-espertador que ten os números en verde. pon as 5:51. á túa esquerda hai un sofá onde deixaches a roupa. na outra cama tes papeis e dous libros. pola ventá ves a cidade ao fondo e a zona dos hoteis, máis preto. ves os rótulos do four rouses, do marriott e do hilton. tamén ves como aterran os avións no aeroporto. as sabas son brancas e as mantas dunha cor indescriptible a esas horas da madrugada. o chan é de moqueta. tes unha cafeteira, unha prancha, unha caixa forte e unha televisión grande. escoitas os avións de fondo cando se aproximan.

o resto é silencio

choves

Cantas cousas se quedaron aí arriba, parapetadas ao revés -nunha chuvia de paraugas de helio- chovendo cara o ceo, nacendo de abaixo. Unha burbulla de gas, un pano de fondo de cristal líquido. Aí están, cabezas erguidas, pel delicada e disfraz de raposo. A ameaza do anzol de prata de 925. Todo extremadamente sensible, moi delicado.

Oes o mar como chove?

cárcere

dame igual o silencio mentres saiba -e sei- que sigues morrendo de frío.

a pesar da primavera.

sen palabras

chamáchesme para contarme que fai tempo que non me sentes, que as palabras que non quixen escoitar van xa por outro camiño. tamén a ti, de tan lonxe, te deixei de sentir. hai estradas de verbas nas que o asfalto non calla, cheas de foxos e silencios. e, aínda así, temos que pagar peaxe.

segredo

poderías deixalo da miña man, agochado nesa caixa de metal que hai quen chama de biscoitos. pero non, sabes que algo tan fino, tan delicado só o podes gardar na illa do mundo, onde non se enche de po, ás escuras. e que non entre sequera unha nota musical.

cambio climático

logo viñeron os outros. de sal e de azucre, de cara e de cruz. con danzas estranas que nunca antes viran os ollos inertes nin os cheos de vidas. alí el, ermo. ese si, baldío. aquí eu, atlas na man, estudando o mundo.

preme a luz, vístete. ou non, agarda a que pase. espera a escuras cinco minutos.

conciencia

sempre lle mentes, di a verdade. préñala co que lle dis para que che xeste as palabras, inocentes, a rentes da herba, fillas de puta.
poesías para que o ventre lle fale pola túa boca.

eu non me explico como retén no corpo todo o que ten para golsar.

superficie de contacto

fame de melocotón con embigo