a meta

non dou chegado. e a sensación é como a de estar no cuarto dun rato, nun curruncho escuro e húmido -pero seco-. bótame unha man.

a distancia

estás na cama do hotel. o hotel é tipo anos setenta, con lámpadas por todas partes. hai duas camas. na mesiña do medio hai unha radio-espertador que ten os números en verde. pon as 5:51. á túa esquerda hai un sofá onde deixaches a roupa. na outra cama tes papeis e dous libros. pola ventá ves a cidade ao fondo e a zona dos hoteis, máis preto. ves os rótulos do four rouses, do marriott e do hilton. tamén ves como aterran os avións no aeroporto. as sabas son brancas e as mantas dunha cor indescriptible a esas horas da madrugada. o chan é de moqueta. tes unha cafeteira, unha prancha, unha caixa forte e unha televisión grande. escoitas os avións de fondo cando se aproximan.

o resto é silencio

choves

Cantas cousas se quedaron aí arriba, parapetadas ao revés -nunha chuvia de paraugas de helio- chovendo cara o ceo, nacendo de abaixo. Unha burbulla de gas, un pano de fondo de cristal líquido. Aí están, cabezas erguidas, pel delicada e disfraz de raposo. A ameaza do anzol de prata de 925. Todo extremadamente sensible, moi delicado.

Oes o mar como chove?

cárcere

dame igual o silencio mentres saiba -e sei- que sigues morrendo de frío.

a pesar da primavera.

sen palabras

chamáchesme para contarme que fai tempo que non me sentes, que as palabras que non quixen escoitar van xa por outro camiño. tamén a ti, de tan lonxe, te deixei de sentir. hai estradas de verbas nas que o asfalto non calla, cheas de foxos e silencios. e, aínda así, temos que pagar peaxe.

segredo

poderías deixalo da miña man, agochado nesa caixa de metal que hai quen chama de biscoitos. pero non, sabes que algo tan fino, tan delicado só o podes gardar na illa do mundo, onde non se enche de po, ás escuras. e que non entre sequera unha nota musical.

cambio climático

logo viñeron os outros. de sal e de azucre, de cara e de cruz. con danzas estranas que nunca antes viran os ollos inertes nin os cheos de vidas. alí el, ermo. ese si, baldío. aquí eu, atlas na man, estudando o mundo.

preme a luz, vístete. ou non, agarda a que pase. espera a escuras cinco minutos.

conciencia

sempre lle mentes, di a verdade. préñala co que lle dis para que che xeste as palabras, inocentes, a rentes da herba, fillas de puta.
poesías para que o ventre lle fale pola túa boca.

eu non me explico como retén no corpo todo o que ten para golsar.

superficie de contacto

fame de melocotón con embigo

hab. 111

durmín coa boca aberta. toda a noite. agardando. así sucesivamente a excepción do atrezzo que muda (segundo o silencio). soño con alguén que me mata (noite de reis) e esperto untada dun sangue que non é meu nin teu nin vermello. no canto de facelo na fiestra, petan o vento e a chuvia na porta do cuarto, por onde deixaches de entrar. trisca a madeira -vai vella-, por iso prefires durmir de hotel, de prestado.

deberías saber:
o teu cuarto está no meu peito.

aviso a navegantes

non o busques aquí, non o teño escrito

dáme o corpo

a penitencia durará o que ti determines que debes tensar a corda
namentres tires do cabo do mundo hanche seguir vindo á boca as ondas de todos os mares.
nada garante o contrario.

en canto afrouxes:
escudriñarás entre todas as espigas debullando no gran,
moendo fariña de trigo das searas.
por menos que o intentes, as fotografías licuarán mel, neve, caña de herbas.
baixarás á escollera sen poñerte a salvo dos cristais, expoñendo a lañar o único que te fai libre, ben sabes.
as eivas collerán forma, correralles o sangue por dentro, por fóra vestirán de pel.

poderás mirar,
sen necesidade de teres que usar lentes para ver ao lonxe.

pasos

miráronse aos pés buscando resposta a aquel andar estraño. dende a última vez que se viran medráralles o cabelo, a intensidade da cor dos ollos e maila cantidade de chaves no peto. tamén lles medrara o amor , a un polo outro e ao outro o propio. aínda así deron en que daba igual o xeito, que o importante era camiñar, saber que os pés os levaran alí, remando, ata aquela illa. mentres conversaban sen pronunciar envolveunos a incerteza do futuro non escrito. se cadra, non albiscarse, fora o mellor sabedores de estar ancorados no seu propio imaxinario. sen necesidade de propostas formais, mirándose cos ollos da alma, deron en comezar a bailar. foi así, a través das pegadas, que lle deron forma e senso a aquel andar estraño.

ver

sóbrame o abrazo ao mapa dos ceos
agora sento ante os astros, co poder na boca e as pedras na lingua
e non podo mirar aí (ondesempre)
sabendo que o que dis de min vai de fóra cara dentro,
deglutes.
xa nunca nunca e mais aínda

hai quen di que.

e eu penso en cambio.

un pecado por un bico,
xogamos aos días perdidos?

'Moito miras para min,

mira que perdes o tempo'

'Palabra de casamento', Canción popular

RM

nunca rematarás de entender como che provocou ese tacto de ausencia.
hoxe as verbas non ditas escaváronche na alma cunha broca do 15 de abril
-non mires aí, respira, só é unha eclipse-
da asfixia, cansácheste de beber salgado. perigo. xa non usas glicerina para lavar os ollos.

todo en ti foi imantado

xerais da lingua

descalzar:

v.t. Saca-lo calzado a [alguén]. ¡Non quererás que te descalce eu!

Tamén v.p. Doíanlle os pés e descalzouse.

ANT. calzar(se).

OBS. Ten dous participios: descalzado e descalzo.

busquei en todos os diccionarios. ningún amosa o verdadeiro significado

bebe

todo líquido lle produce satisfacción entre a posta e o orto.
ulilo, tocalo, velo. mesmo ouriñalo.
‘é coma un pequeno orgasmo’, afirma,
‘pequeno ao cabo do fin’.

presbicia

terei que escavar uns sucos (en cantidade indeterminada).

non sei aínda se a alguén ou nalgures pero comezarei polos ollos. véxoo claro.

extraerei todo o humor vítreo e nos ocos que queden, plantar fabas.

se-me canso, se-me miras (bis: se-me miras), se-me. tes úteros na mirada. o importante é rexenerar.

porque así me sinto:

tal día coma hoxe, volvo

piedade

bícao en barro.

méteo no forno.

conxélao