a penitencia durará o que ti determines que debes tensar a corda
namentres tires do cabo do mundo hanche seguir vindo á boca as ondas de todos os mares.
nada garante o contrario.
en canto afrouxes:
escudriñarás entre todas as espigas debullando no gran,
moendo fariña de trigo das searas.
por menos que o intentes, as fotografías licuarán mel, neve, caña de herbas.
baixarás á escollera sen poñerte a salvo dos cristais, expoñendo a lañar o único que te fai libre, ben sabes.
as eivas collerán forma, correralles o sangue por dentro, por fóra vestirán de pel.
poderás mirar,
sen necesidade de teres que usar lentes para ver ao lonxe.
sóbrame o abrazo ao mapa dos ceos
descalzar:
terei que escavar uns sucos (en cantidade indeterminada).
non sei aínda se a alguén ou nalgures pero comezarei polos ollos. véxoo claro.
extraerei todo o humor vítreo e nos ocos que queden, plantar fabas.
se-me canso, se-me miras (bis: se-me miras), se-me. tes úteros na mirada. o importante é rexenerar.
para que a min o osíxeno me pase polo peito preciso pensarte mirándome ao espello, fotografando o baleiro que deixo mentres o can vixía se alguén anda ao axexo dende o ollo da pechadura da porta deste vello armario do faiado. se o animal bota fóra a lingua acaríñalo coa miña man esquerda e coa túa dereita mantés o obxectivo fixo. o teu ollo atravesa o visor.
coma no ceo, aló arriba semellaba que só estaba permitido pensar nos demais. a memoria, dende alí, dirixíase sempre ao mesmo punto: abaixo. ninguén viaxaba só, ao seu abeiro acompañábaos unha ausencia. cadaquén, de introspección. as palabras non saían, non podían ser artelladas e, sen embargo, fíxate ti, naquela ascención aos ceos non medraba o silencio. esfarelábase...
anoitece unha maña de decembro e bota polas contras para acentuar o escuro. é un sábado de inverno dun ano que comeza por dousmil. mergullada no sal e o aceite de oliva virxe oe unha voz que lle berra dende a cociña:
